Carita Tilu Bagian Asikin Hidayat: RUNDLE MALL (3)

Bagian 3

Kaluar ti imah Troy téh kira tabuh dalapan. Poe ieu mah teu bebekelan nanaon da tujuanana gé rék ka imah Dijah, rék ngadon curak-curak memeh isukan balik ka Indonesia. Perkara rék tepung jeung Aris saheulaanan disikangkeun. Muga-muga baé di hareupeun Aris kuring bisa munikeun semu, ulah nembongkeun kacua, bisi ngaruksak suasana bungah. Piraku baé curak-curak dahar balakecrakan dibarengan ku budi nu haseum jeung suasana hate nu teu merenah. Kondisi kondusif kudu dijaga.
Tumpak kareta ti stasion Grange, turun di Woodville.
“Urang ka imah Evih heula,” ceuk Eto. Maksudna ka homestay Evih jeung Rina. Imahna teu jauh ti halteu train Woodville. Leumpang sakeudeung, ngaliwatan tempat parkir umum, anjog di bagian tukang imah nu dituju.
Horeng geus ditarungguan.
“Antosan sakedap. Rék dijajapkeun ku Tanty,” ceuk Rina. Tanty téh host Evih jeung Rina. Sarua jeung Dijah, Tanty oge bangsa Indonesia anu geus lila dumuk di Adelaide. Sarua jeung Dijah deuih, kungsi kawin ka bule Ustrali, ngan duanana divorce atawa pepegatan alatan hal anu prinsipil. Duanana ayeuna jadi single parent. Ongkoh di Ustrali mah, hirup nyorangan bari ngurus budak ku sorangan téh hal anu lumbrah, boh awéwé boh lalaki.
“Kalem wé,” cekeng bari ngagoledagkeun maneh dina korsi sofa hareupeun televisi layar badag.
“Leumpang wé atuh yu,” ceuk Eto.
“Jauh, Eto,’ témbal Evih. “Imahna di Woodville Kidul. Ngaliwatan kira-kira lima blok ti dieu.”
Nu kasebut lima blok téh lain jarak nu deukeut. Kungsi nganyanyahoanan jeung Eto, basa balik ti Smaphore tumpak train. Harita téh Evih ngajak turun di Woodville, tapi kuring keukeuh turun téh memeh Woodville. Padahal harita Evih nyarita yén ti Woodville train bisa langsung ka Grange. Ceuk kuring, rék tumpak busway baé. Sugan téh deukeut ka halteu busway téh, horeng jauh kabina-bina. Ari lebah timu halteu, busway téh henteu langsung ka Grange, kalah kukurilingan ka kota. Ah, dasar...
Jol Tanty mamake kénéh piyama. Karék hudang sare kawasna. Ceuk Evih, Tanty téh digawe peuting, teuing digawe nanahaon. Pantes lamun wayah kieu karék hudang.
“Wah, sudah pada datang?” cenah.
“Oh, iyah,” témbal kuring bari rada rungah-ringeuh. Solongkrong ngajak sasalaman.
“Asikin,” cekeng ngenalkeun diri.
“Eto,” ceuk Eto bari nyodorkeun leungeun.
“Katanya mau ke rumah Dijah? Oke, kita antar yah,” cenah.
“Terima kasih,” ceuk Eto.
“Tapi enggak ngerepotin Tanty, kan?” Rina basa-basi.
“Enggak,” cenah. “Wait a moment. Aku ganti baju dulu yah.”
Teu pati lila limaan geus anjeucleu dina mobil Tanty. Meuni pagegeye, da mobilna leutik. Rina diuk di hareup gigireun Tanty nu nyekel setir. Kuring, Eto, jeung Evih pasesedek di tukang. Untungna Evih pangawakanana leutik, tibang nyelap baé di tengah.
Anjog di imah Dijah téh Tanty mah hentu milu turun. Ukur nganteurkeun, terusna mah manéhna biur deui, teuing ka mana.
Nu muka panto téh Mira.
“Lebet,” cenah.
“Thank you,” ceuk kuring niru-niru urang Adelaide anu geus biasa pisan ngucapkeun éta kecap dina unggal kasempetan, pangpangna lamun maranehna turun tina busway, ka supir téh teu petot ti ‘thank you’.
Memeh asup hate mah sabil. Pikiran dibakutet hoream kabina-bina panggih jeung Aris. Keukeuh teu merean, sanajan dicoba dileleah. Nanging pikeun nolak milu asup persentasena leutik pisan, sabab pikeun balik deui kuring pasti sasab. Wewengkon Woodville Kidul ieu karék ayeuna kasorang. Kudu ka mana nya leos lamun kuring maksa balik sosoranganan. Antukna kuring milu asup. Keun baé katalangsara rasa, batan sangsara néangan jalan.
“Ngopi?” ceuk Mira sanggeus nepi ka rohang kulawarga anu perenahna ngahiji jeung dapur. Antara rohang kulawarga jeung dapur ukur dipisahkeun ku meja nu mangrupa meja resepsionos nu biasa kapanggih di hotel.
“That’s okey. Coffee will hit cold,” cekeng.
Ti rohang tengah ngurunyung Aris. Kuring pura-pura teu malire. Panon anteng nuju kana layar televisi nu keur nayangkeun film koboy.
“Selamat pagi,” cenah. “Kirain belum pada datang.”
“Geus ti tadi, Bu Arisnyah ajah enggak keluar-keluar,” témbal Rina.
Teu lila Dijah oge ngurunyung.
“Wah, ditemani lelaki-lelaki ganteng ya,” cenah bari ngareret ka kuring jeung ka Eto.
Kuring jeung Eto cengkat. Solongkrong sasalaman bari nyebut ngaran masing-masing.
“Pak Eto itu guru olah raga lo Dijah, kalo Pak Asikin guru kesenian,” ujug-ujug baé Aris nyelengkeung. Padahal kuring jeung Eto teu ménta manéhna nepangkeun. Aya rasa nyel seueul dina hate. ‘Sok tahu’, cekeng na jero hate.
“O, ya. Silakan.”
“Hatur nuhun,” témbal Eto.
Ari sugan diondang balakecarakan téh kari am. Ieu mah kudu ngadadak masak. Rina kaprak-keprek. Puguh baé kesel mucunghul, dibarengan ku teu betah sarohangan jeung Aris. Nanging, sajeroning kitu, bet kawas aya nu robah dina sikep Aris. Di dieu, di imah Dijah, Aris teu loba tingkah kawas keur di luar. Malah leuwih loba cicing. Teuing era ku Dijah, teuing kumaha. Ketang sanajan kitu, sikep Aris nu katangen leuwih kalem téh teu matak ngahalangan rasa ceuceub. Geus kandel teuing boa, nepi ka teu luntur najan Aris geus nembongkeun robah sikep.
Ceuceub, keuheul, kesel, ngewa, jeung geuleuh pagaliwota dina dada. Ieu rasa masih kénéh nyangkaruk, ngedeplik dina jero bayah kuring nepi ka waktuna balik ka Indonesia. Sababna teu pira, alatan teu resep ningali paningkahna nu teu uni. Napel lengket dina hate nepi ka mangsana rombongan jrat-jrut turun tina beus (nu nganteurkeun rombongan ti Bandara Soetta Jakarta ka Bandung) hareupeun Kantor Dinas Pendidikan Propinsi Jawa Barat di jalan dr. Rajiman Bandung. Harita téh tabuh 12 peuting, keur sesedengna Rajiman simpe.
Sajutna tina beus téh teu lalila, bur-ber baralik ka tempatna sewang-sewangan, sabab meh kabéh dipapagkeun ku kulawargana. Tinggal kuring ngajejentul sorangan. Bingung ku ka mana nya leos, sabab wayah kitu mah angkot oge boro-boro ngulampreng.
“Pa Asikin enggak dijemput tah?” ujug-ujug aya nu nanya ti tukangeun.
Dilieuk téh horeng Aris.
Astagfirullah! Naha bet tepung deui jeung nu dipikangewa? Rék naon manéhna nyampeurkeun?
Bari rada rampang-reumpeung kuring nembalan.
“Enggak ada.”
“Emang mau naik apa pulangnya?” Kituna téh bari terus nangtung gigireun kuring.
Beu, mangkaning ukur duaan. Tengah peuting deuih. Mun seug aya Evih jeung Rina, moal teu matak jadi bahan gogonjakan. Untung baé sobat nu duaan ieu geus marulang tiheula.
“Rencananya sih naik angkot ke Leuwipanjang,” cekeng.
“Bareng saya aja, sebentar nunggu suami saya ngambil mobil di parkiran,” cenah.
Subhanallah, dodoja naon nu keur dirandapan ku kuring? Anu salila tilu minggu di Adelaide ku kuring dipikaceuceub, malah nawaran balik bareng.
Basa aya Avanza beureum nyampeurkeun sarta reg eureun, Aris gura-giru naekkeun kantongna kana mobil.
“Ayo Pa Asikin, naik. Duduk di depan sama suami saya. Biar saya di belakang sama anak saya,” ceuk Aris. Tuluy nyarita ka salakina : “Pak, ini Pak Asikin. Mau ikut sampai Majaléngka.”
“O, ya. Silakan Pak,” ceuk salakina nu sibuk mantuan Aris merenahkeun kantong dina bagasi mobil.
“Terima kasih,” cekeng bari milu ngasupkeun koper.
Sajeroning perjalanan, kuring nganaha-naha diri sorangan. Naha bet maké ceuceub, maké ngewa, sedengkeun Aris sakieu bageurna. Jeungna, teu pisan-pisan Aris boga paningkah anu anéh. Hareupeun salaki jeung anakna, Aris téh hiji awéwé anu jinek dina kadewasaan. Katangen tina babasaanana boh ka salaki boh ka anakna nu milu mapagkeun sarta diuk bareng jeung manéhna di jok tengah.
Astagfiruloh aladziem... sababaraha kali kuring istigfar.
Mun téa teu dipiheulaan ku suudzon, meureun harita moal sieun jalan-jalan jeung Aris di Rundlle Mall. Horeng suudzon téh ngabalukarkeun pondok lengkah jeung nyesakeun hanjakal.
Hampura kuring, Aris...!

Subscribe to receive free email updates:

0 Response to "Carita Tilu Bagian Asikin Hidayat: RUNDLE MALL (3)"

Post a Comment